Wyścig Pokoju jest największym amatorskim wyścigiem kolarskim rozgrywanym w Europie Środkowej po drugiej wojnie światowej. Został zorganizowany po raz pierwszy już dwa lata po wojnie, w roku 1948, i do tamtego czasu jest ciągle rozwijany i dodawane są nowe etapy przebiegające przez kilka krajów Europy Środkowo-Wschodniej. Do tej pory trasy przebiegały między innymi przez Polskę, Czechy, Słowację, Ukrainę, Rosję i Austrię.
Wyścig nie odbył się tylko raz w 2005 roku ze względu na brak odpowiedniej liczby sponsorów.
W roku 1986 jeden z etapów odbywał się w okolicach Kijowa, pomimo zagrożenia jakie stwarzał opad promieniotwórczy powstały po eksplozji elektrowni w Czarnobylu.
Wyścig Pokoju początkowo był imprezą tylko polską, a od 1952 roku współorganizatorami zostały również Niemcy Wschodnie oraz Czechosłowacja. Od tamtej pory co roku wyścig zaczynał się z jednego z miast położonych w którymś z tych krajów.
W latach 90. Wyścig Pokoju zmienił formułę – z amatorskiej na otwartą, zmienili się też organizatorzy i trasa (między innymi. przez 3 lata wyłącznie w Czechach, a od 1997 znowu na terenie 3 krajów). Spośród Polaków Wyścig Pokoju wygrali: S. Królak (1956), R. Szurkowski (1970, 1971, 1973, 1975), S. Szozda (1974), L. Piasecki (1985), P. Wadecki (2000).
Najwięcej zwycięstw w klasyfikacji drużynowej odnieśli zawodnicy z ówczesnego ZSRR, a indywidualnie zawodnik z Niemiec S. Wesemann.
Najlepszym zawodnikiem startującym w barwach Polski nadal pozostaje Ryszard Szurkowski, który przejechał dwadzieścia pięć etapów w koszulce lidera klasyfikacji sprinterskiej.
Liderami w klasyfikacji drużynowej nadal pozostają zawodnicy z byłego ZSRR, którzy zwyciężali drużynowo podczas dwustu osiemnastu etapów. Na drugim miejscu w tej klasyfikacji uplasowali się zawodnicy z NRD, a na trzecim z Polski.
Po rozpadzie Związku Radzieckiego i ujawnieniu licznych przypadków stosowania dopingu przez zawodników z różnych dziedzin sportu z ZSRR podniosły się głosy, że prawdopodobnie stosowali oni doping również podczas rozgrywania Wyścigu Pokoju. Sugerował to nierówny poziom zawodników ze Związku radzieckiego w porównaniu do zawodników z innych krajów zaangażowanych w wyścig.
Tour de France należy do najważniejszych sportowych zawodów kolarskich rozgrywanych na świecie. Słynny wyścig dookoła Francji jest rozgrywany od 1903 roku aż do dzisiaj i był przerywany jedynie ze względu na działania wojenne podczas pierwszej i drugiej wojny światowej.
Pierwszy z wyścigów został zorganizowany i odbył się planowo w roku 1903, za pośrednictwem wydawcy znanej gazety, jaką jest „L’Auto”, a nazywał się on Henri Desagrango. Wyścig ten został zorganizowany równolegle z dwoma innymi: Paris-Brest et retour (sponsorowanego przez Le Petit Journal) oraz Bordeaux-Paris (sponsorowanego przez Le Vélo), zaś jego zadaniem była konkurencja oraz lepsze wyniki w wyścigach. Notka w gazecie o samym wyścigu została zamieszczona 19 styczni 1903 roku, zaś skutkiem tejże notki była promocja oraz sukces nie tylko gazety, ale również samego wyścigu kolarskiego na całym świecie.
Sam wyścig rozpoczął się 5 lipca 1903 roku w miejscowości Montgeron na przedmieściach Paryża, z pod kawiarni “Reveil Matin”. Wyścig zawierał w sobie 6 etapów, które przebiegały przez francuskie duże miasta: Paryż, Lyon, Marsylię, Tuluzę, Bordeaux i Nantes. Zwycięzcą tego wyścigu został Francus Maurice Garin, który był również faworytem, zaś jego wynik to 25 kilometrów na godzinę. W nagrodę, ów franców otrzymał 3000 franków. Miejsce drugie zajął Lucien Pothier, który stracił do Garina prawie 2 godziny i 50 minut. Z roku na rok, wyścig stawał się coraz bardziej znany i popularny, niemalże na terenie całej ówczesnej Europy. W roku 1905 zmienił się nieznacznie tor całego wyścigu, a mianowicie zostały skrócone etapy, jednakże ilość etapów została zwiększona. Ostatnia edycja wyścigu przed wojna, w roku 1914 wynosiła w sumie 15 etapów, co dawało ponad 5 tysięcy kilometrów trasy kolarskiej do pokonania.
Pierwszym zawodnikiem z poza Francji, który wygrał Tour de France był zawodnik z Luksemburga Francouis Faber, podczas zawodów w roku 1909, a pierwsze zwycięstwo zawodnika z poza kontynentu Europejskiego nastąpiło dopiero w roku 1986 za sprawą zawodnika z USA, Grega LeMond. Wielu komentatorów zwracało jednak uwagę na francusko brzmiące nazwisko zawodnika, co doprowadziło do powstania anegdoty, że Wyścig dokoła Francji może wygrać tylko Europejczyk. Mit ten obalił dopiero Lance Armstrong w 1999 roku.