Rowery

Niezwykłe rowery

admin — Wed, 28 Jul 2010 13:36:11 +0000

W śród konstrukcji które zalicza się do rowerów znajdują się także i te niezwykłe. Do najbardziej znanych i dość nietypowych konstrukcji rowerowych można zaliczyć monocykl, czyli po prostu jedno koło z siodełkiem. Wbrew pozorom i temu co sądzi się w naszym kraju monocykl jest popularnym (choć nie tak jak klasyczne rowery) środkiem transportu. Jest tak między innymi w USA, Japonii, oraz Wielkiej Brytanii. Jazda na nim wymaga olbrzymiej wprawy, ale jeśli się już jej nabierze to można śmiało podróżować na takim jednokołowym rowerze nawet poza głównymi trasami. Rozgrywane są nawet zawody polegające na górskich zjazdach przy użyciu monocykla, co wymaga jednak wielu lat praktyki i olbrzymiego doświadczenia.
Jako ciekawostkę można uznać też rower z ramą zbudowaną z bambusa. Jednak ze względu na jego zbyt małą masę (poniżej 6,8 kg) nie został on dopuszczony do ruchu przez UCI. Rower bez względu na budulec musi mieć zgodnie z ich przepisami co najmniej 6,8 kilograma, inaczej jest zbyt lekki i co za tym idzie niebezpieczny.
Kolejną ciekawą rodziną rowerów, niestety nie uznawaną za pełnoprawne „rowery” przez UCI, są rowery poziome, gdzie kierujący pojazdem przyjmuje pozycję leżącą. Wbrew pozorom są wygodniejsze niż klasyczne konstrukcje, jednak jazda na nich może sprawiać pewne problemy początkującym cyklistom. Dzięki minimalizacji oporu powietrza oraz redukcji strat energii na pionowy ruch rowerzysty – kolarza, jazda na rowerze poziomym jest zdecydowanie wydajniejsza energetycznie (kosztem tegoż samego wysiłku można przebyć dłuższy dystans trasy), a osiągane szybkości są większe niż w przypadku pojazdów rowerowych konwencjonalnych. Potencjalnie ogromną wadą dużej części rowerów poziomych jest ich mierna widoczność w ruchu drogowym, wynikająca z ich poziomego układu. Pojazd rowerowy poziomy jest niski i przez to mało widoczny pomiędzy innymi samochodami czy zza żywopłotu lub innej bariery, jeśli porusza się trasą rowerową odseparowaną nimi od jezdni ruchliwej.
Do dnia dzisiejszego powstało wiele ciekawych konstrukcji poza już wymienionymi, a są to między innymi rower dziesięcioosobowy, czy też rower wojskowy przystosowany do transportu ciężkiego karabinu maszynowego, czy też ekstremalnie lekkie i szybkie rowery do bicia rekordów prędkości.

Wyścig pokoju

admin — Wed, 28 Jul 2010 13:34:34 +0000

Wyścig Pokoju jest największym amatorskim wyścigiem kolarskim rozgrywanym w Europie Środkowej po drugiej wojnie światowej. Został zorganizowany po raz pierwszy już dwa lata po wojnie, w roku 1948, i do tamtego czasu jest ciągle rozwijany i dodawane są nowe etapy przebiegające przez kilka krajów Europy Środkowo-Wschodniej. Do tej pory trasy przebiegały między innymi przez Polskę, Czechy, Słowację, Ukrainę, Rosję i Austrię.
Wyścig nie odbył się tylko raz w 2005 roku ze względu na brak odpowiedniej liczby sponsorów.
W roku 1986 jeden z etapów odbywał się w okolicach Kijowa, pomimo zagrożenia jakie stwarzał opad promieniotwórczy powstały po eksplozji elektrowni w Czarnobylu.
Wyścig Pokoju początkowo był imprezą tylko polską, a od 1952 roku współorganizatorami zostały również Niemcy Wschodnie oraz Czechosłowacja. Od tamtej pory co roku wyścig zaczynał się z jednego z miast położonych w którymś z tych krajów.
W latach 90. Wyścig Pokoju zmienił formułę – z amatorskiej na otwartą, zmienili się też organizatorzy i trasa (między innymi. przez 3 lata wyłącznie w Czechach, a od 1997 znowu na terenie 3 krajów). Spośród Polaków Wyścig Pokoju wygrali: S. Królak (1956), R. Szurkowski (1970, 1971, 1973, 1975), S. Szozda (1974), L. Piasecki (1985), P. Wadecki (2000).
Najwięcej zwycięstw w klasyfikacji drużynowej odnieśli zawodnicy z ówczesnego ZSRR, a indywidualnie zawodnik z Niemiec S. Wesemann.
Najlepszym zawodnikiem startującym w barwach Polski nadal pozostaje Ryszard Szurkowski, który przejechał dwadzieścia pięć etapów w koszulce lidera klasyfikacji sprinterskiej.
Liderami w klasyfikacji drużynowej nadal pozostają zawodnicy z byłego ZSRR, którzy zwyciężali drużynowo podczas dwustu osiemnastu etapów. Na drugim miejscu w tej klasyfikacji uplasowali się zawodnicy z NRD, a na trzecim z Polski.
Po rozpadzie Związku Radzieckiego i ujawnieniu licznych przypadków stosowania dopingu przez zawodników z różnych dziedzin sportu z ZSRR podniosły się głosy, że prawdopodobnie stosowali oni doping również podczas rozgrywania Wyścigu Pokoju. Sugerował to nierówny poziom zawodników ze Związku radzieckiego w porównaniu do zawodników z innych krajów zaangażowanych w wyścig.

Lance Armstrong

admin — Wed, 28 Jul 2010 13:33:43 +0000

Dziś już uznawany za najlepszego kolarza na świecie Lance Armstrong urodził się w Plano (stan Teksas) 18 września 1971 roku.
W wieku 15 lat był obiecującym triathlonistą, wkrótce jednak zrozumiał, iż jego powołaniem jest kolarstwo. Kilka lat później związał się z grupą Subaru-Montgomery, jednocześnie startując w drużynie narodowej USA. W 1989 roku był uczestnikiem Mistrzostw Świata Amatorów w Moskwie. Jednak jego wielkim marzeniem było zwycięstwo w klasyfikacji generalnej Tour de France. Zanim to marzenie się spełniło, w 1996 roku wspaniale zapowiadająca się kariera Armstronga została przerwana. Po powrocie do zawodowego kolarstwa wywalczył brązowy medal w jeździe indywidualnej na czas, na Igrzyskach Olimpijskich w 2000.
W 1999 roku osiągnął swój wielki cel, bezapelacyjne wygrywając w Tour de France. Ten najcięższy kolarski wyścig świata, nieprzerwanie wygrywał rok po roku, nie znajdując pogromcy. W 2005 roku, Armstrong po raz siódmy z rzędu wygrał Tour de France, po czym ogłosił, że kończy swoją kolarską karierę. Lance Armstrong 10 września 2008 roku ogłosił oficjalnie, że wraca do kolarstwa by promować walkę z rakiem.
Armstrong ma czworo dzieci: syna Lukea (ur. 1999), bliźniaczki Grace i Isabelle (ur. 2001) oraz Max (ur. 2009). We wrześniu 2003 r. rozwiódł się ze swoją żoną Kristin Richard, matką jego trojga dzieci i związał z piosenkarką Sheryl Crow, z którą w 2005 roku się zaręczył. Na wiosnę 2006roku planowany był ślub, ale w lutym doszło do rozstania. Para poznała się w 2003 roku podczas gali charytatywnej, z której dochód przeznaczono na walkę z chorobami nowotworowymi. Armstrong przez ponad połowę roku mieszka i trenuje w hiszpańskiej Gironie. Poza sezonem, mieszka w rodzinnym Austin w stanie Teksas.
Od roku 1996 aktywnie działa w wielu organizacjach charytatywnych zajmujących się wykrywaniem i zwalczaniem chorób nowotworowych. Skłoniła go do tego jego własna choroba, przez którą był zmuszony przerwać na niemal dwa lata swoją ciągle rozwijającą się karierę kolarską. Jest założycielem liczącej ponad 20 milionów członków fundacji Lance Armstrong Foundation, powołanej w celu wspierania ludzi walczących z rakiem. Wprowadziła ona do sprzedaży opaski z napisem “Livestrong”, z których dochód przeznaczony jest na walkę z rakiem.

Historia Tour de France

admin — Wed, 28 Jul 2010 13:32:52 +0000

Tour de France należy do najważniejszych sportowych zawodów kolarskich rozgrywanych na świecie. Słynny wyścig dookoła Francji jest rozgrywany od 1903 roku aż do dzisiaj i był przerywany jedynie ze względu na działania wojenne podczas pierwszej i drugiej wojny światowej.
Pierwszy z wyścigów został zorganizowany i odbył się planowo w roku 1903, za pośrednictwem wydawcy znanej gazety, jaką jest „L’Auto”, a nazywał się on Henri Desagrango. Wyścig ten został zorganizowany równolegle z dwoma innymi: Paris-Brest et retour (sponsorowanego przez Le Petit Journal) oraz Bordeaux-Paris (sponsorowanego przez Le Vélo), zaś jego zadaniem była konkurencja oraz lepsze wyniki w wyścigach. Notka w gazecie o samym wyścigu została zamieszczona 19 styczni 1903 roku, zaś skutkiem tejże notki była promocja oraz sukces nie tylko gazety, ale również samego wyścigu kolarskiego na całym świecie.
Sam wyścig rozpoczął się 5 lipca 1903 roku w miejscowości Montgeron na przedmieściach Paryża, z pod kawiarni “Reveil Matin”. Wyścig zawierał w sobie 6 etapów, które przebiegały przez francuskie duże miasta: Paryż, Lyon, Marsylię, Tuluzę, Bordeaux i Nantes. Zwycięzcą tego wyścigu został Francus Maurice Garin, który był również faworytem, zaś jego wynik to 25 kilometrów na godzinę. W nagrodę, ów franców otrzymał 3000 franków. Miejsce drugie zajął Lucien Pothier, który stracił do Garina prawie 2 godziny i 50 minut. Z roku na rok, wyścig stawał się coraz bardziej znany i popularny, niemalże na terenie całej ówczesnej Europy. W roku 1905 zmienił się nieznacznie tor całego wyścigu, a mianowicie zostały skrócone etapy, jednakże ilość etapów została zwiększona. Ostatnia edycja wyścigu przed wojna, w roku 1914 wynosiła w sumie 15 etapów, co dawało ponad 5 tysięcy kilometrów trasy kolarskiej do pokonania.
Pierwszym zawodnikiem z poza Francji, który wygrał Tour de France był zawodnik z Luksemburga Francouis Faber, podczas zawodów w roku 1909, a pierwsze zwycięstwo zawodnika z poza kontynentu Europejskiego nastąpiło dopiero w roku 1986 za sprawą zawodnika z USA, Grega LeMond. Wielu komentatorów zwracało jednak uwagę na francusko brzmiące nazwisko zawodnika, co doprowadziło do powstania anegdoty, że Wyścig dokoła Francji może wygrać tylko Europejczyk. Mit ten obalił dopiero Lance Armstrong w 1999 roku.

BMX

admin — Wed, 28 Jul 2010 13:29:10 +0000

BMX jako sport i jednocześnie nazwa roweru przeznaczonego do jego uprawiania powstał w latach siedemdziesiątych na terenie USA. Jest uprawiany na specjalnych trasach, które przypominają te motokrosowe, a także w mieście, czy też na specjalnie przygotowanych rampach.
Dyscyplina ta polega głównie na wykonywaniu różnego rodzaju ewolucji zaraz po wyskoku z nasypu lub też rampy. W odmianie miejskiej główny nacisk kładzie się na osiąganie niedostępnych miejsc, takich jak murki, czy też ławki. Zawody BMX są rozgrywane podobnie do motocyklowych zawodów przełajowych. Wszyscy zawodnicy startują na raz z odpowiednio szerokiego pasa startowego a następnie pokonują od kilku do kilkudziesięciu okrążeń toru, który ma ok. 300–400 m długości. W trakcie widowiskowych zawodów często dochodzi do bardzo groźnie wyglądających karamboli, jednak dzięki odpowiedniemu ubiorowi ochronnemu, który jest bardzo odporny na uszkodzenia i doskonale zatrzymuje siłę uderzenia działające na zawodników i stosunkowo niskim prędkościom wynikającym z samej konstrukcji rowerów BMX nie dochodzi prawie nigdy do poważniejszych obrażeń zawodników.
Sama konstrukcja roweru jest bardzo charakterystyczna i nie da się jej pomylić z żadnym innym rowerem używanym w innych dyscyplinach sportów kolarskich. W oczy rzucają się przede wszystkim niewielkie koła, o średnicy najwyżej 20 cali, co jest ewenementem, jeśli chodzi o sporty rowerowe. W żadnej innej dyscyplinie nie stosuje się takich małych kół. Ich rozmiar jest wynikiem chęci uzyskania jak najlepszych właściwości podczas wyskoków z ramp i nasypów, przez co sam rower nie jest przystosowany do rozwijania dużych prędkości, które mogły by być porównywalne z tymi osiąganymi w kolarstwie szosowym, czy też górskim.
Wśród zwykłych ludzi rowery BMX cieszyły się największą popularnością w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, aż do momentu pojawienia się coraz to lepszych rowerów górskich, które zapewniały lepsze właściwości jezdne w bardzo trudnym terenie. Obecnie rowery typu BMX są używane głównie do uprawiania dyscypliny sportu o tej samej nazwie, a w pozostałych zastosowaniach został wyparty przez inne typy rowerów, które są bardziej uniwersalne zarówno w terenie jak i na utwardzonych drogach.

Kolarstwo przełajowe

admin — Wed, 28 Jul 2010 13:28:29 +0000

Kolarstwo przełajowe należy do rodziny sportów zaklasyfikowanych jako kolarstwo klasyczne, i jest oficjalną dyscypliną uznawaną przez UCI. Sport ten jest dyscypliną narodową w Belgii, oraz cieszy się ogromną popularnością w innych krajach Beneluksu, a także w Niemczech i Francji. Najbardziej utytułowanymi zawodnikami od połowy lat dziewięćdziesiątych pozostają jednak ciągle Belgowie. Jest to tym bardziej zrozumiałe, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że w krajach Beneluksu to właśnie rower jest nadal najbardziej popularnym środkiem transportu, co bardzo sprzyja odnajdowaniu nowych talentów. W Polsce ta dyscyplina sportu nadal pozostaje mało znana, choć mamy znakomite trasy do uprawiania kolarstwa przełajowego, podobnie jak i górskiego.
Trasy przystosowane do rozgrywania zawodów przełajowych są nieco łatwiejsze niż te znane z zawodów kolarstwa górskiego, jednak ze względu na gorsze właściwości jezdne rowerów są one tak samo uciążliwe dla startujących w przełaju zawodników.
Konstrukcja rowerów przeznaczonych do uprawiania tego właśnie rodzaju sportu jest bardzo zbliżona do zwykłych rowerów szosowych, czyli na kołach o wymiarach 28 cali. Zmusza to zawodników do częstego zsiadania z roweru i przenoszenia go przez bardziej uciążliwe odcinki trasy, których nie da się pokonać podczas normalnej jazdy.
Ogólne zasady kolarstwa przełajowego są bardzo zbliżone do jego górskiej odmiany z kilkoma tylko różnicami. Podczas rozgrywania zawodów przełajowych zawodnik może w każdej chwili skorzystać z usług serwisu swojej drużyny, co jest niedopuszczone w kolarstwie górskim. Tam kolarz musi sam sobie radzić ze wszelkimi usterkami powstałymi w czasie zjazdu po górskich trasach.
Kolejną różnicą pomiędzy kolarstwem górskim i przełajowym jest rozmiar zastosowanych kół. W sporcie przełajowym ich rozmiar wynosi 28 cali, podczas gdy w odmianie górskiej tylko 26. Rowery przełajowe są również słabiej przystosowane do pokonywania bardzo ciężkiego terenu, co jak już wspomniałem wcześniej, często zmusza zawodników do pokonywania części trasy pieszo. Kolarze górscy starają się tego jak najbardziej unikać i pokonują większość trasy nie zsiadając z rowerów. Dzieje się tak tylko w bardzo wyjątkowych i ciężkich sytuacjach.

Kolarstwo górskie

admin — Wed, 28 Jul 2010 13:27:58 +0000

Za twórcę kolarstwa górskiego uważany jest Amerykanin Gary Fisher. To właśnie on jako pierwszy wpadł na pomysł produkcji rowerów opartych generalnie na konstrukcji roweru miejskiego, ale o wzmocnionej i skróconej ramie, pozbawionego osłon, błotników i innych tego rodzaju zbędnych ozdób, oraz zaopatrzenie go w koła o średnicy 26 cali na szerokich oponach z grubym bieżnikiem, zamiast dotychczas stosowanych gładkich i cienkich kół które kiepsko sprawdzały się poza utwardzonymi drogami.
Na początku swojego istnienia kolarstwo górskie było tylko i wyłącznie ciekawym sportem ekstremalnym. UCI (Międzynarodowa Unia Kolarska) zwróciła uwagę na ten sport jesienią 1990 roku i włączyła do katalogu swoich oficjalnych zawodów wcześniej rozgrywane nieformalnie od paru lat mistrzostwa świata, które miały miejsce w Purgator w stanie Kolorado w USA. W następnym roku pod egidą UCI rozegrano pierwszy cykl zawodów pucharu świata. Składał się on z 8 zawodów rozgrywanych w Europie i USA.
Kolarstwo górskie to bardzo wiele dyscyplin sportowych, takich jak: zjazdy rowerem na czas po stromych zboczach, gdzie ścieżki zjazdu są wyjątkowo strome i wąskie, jednakże wielu kolarzy decyduje się na tego typu dyscyplinę sportu. Jest to dyscyplina na czas, toteż wygrywa zawodnik, posiadający najlepszy czas zjazdu po określonym zboczu. Inna dyscyplina sportu to zjazd wolny, który pochodzi jeszcze z lat osiemdziesiątych. Zawody te polegają na pokonaniu trasy w dowolnym stylu oraz dowolną drogą, byleby zawodnik wyruszył ze szczytu, czyli startu, a dotarł na sam dół zbocza. Kolejna dyscyplina zawodów zwie się XC, a jest to tor kilku rund, gdzie zawodnicy mają za zadanie pokonać określony tor jazdy kilak razy w jak najszybszym czasie. Niegdyś zawodnicy nie mięli sposobności korzystać podczas jazdy z serwisu oraz postojów na spożycie napoju, dziś regulamin nie tylko zezwala, ale wręcz nakazuje postoje podczas całego wyścigu. Oczywiście zwycięzcą zawodów jest kolarz, który pierwszy dotrze do mety, zaś czas na poprawianie usterek oraz wszelkich postojów jest wliczany do wyścigu. Kolarstwo górskie to ciężka dyscyplina sportu, jednak wielu śmiałków decyduje się na jej uprawianie oraz bierze udział w wielu organizowanych zawodach.

Kolarstwo klasyczne

admin — Wed, 28 Jul 2010 13:18:02 +0000

Wraz z udoskonaleniem roweru i rozwijaniem przez nie coraz większych prędkości powstała idea, aby stworzyć sport opierający się właśnie na przemieszczaniu się z przy pomocy roweru.
Już w roku 1900 powstała UCI, czyli Międzynarodowa Unia Kolarska, która miała zajmować się wszelkiego rodzaju regulacjami dotyczącymi przepisów i organizowaniem zawodów w tym nowo powstałym sporcie. Od samego początku siedziba UCI znajduje się na terenie neutralnej Szwajcarii. Aż do roku 1989 była to organizacja bardzo tradycyjna i dopuszczała do organizacji zawodów tylko te najstarsze dyscypliny wchodzące w skład sportów rowerowych.
Od momentu swojego powstania aż do dnia dzisiejszego UCI zaaprobowało i ustaliło przepisy do kilkunastu różnych odmian sportu rowerowego, które to wchodzą w skład dyscypliny ogólnej znanej jako kolarstwo klasyczne.
Do najpopularniejszych rozgrywanych obecnie dyscyplin należą kolarstwo szosowe, torowe, oraz przełajowe, które są najbardziej tradycyjnymi i najdłużej rozgrywanymi dyscyplinami w tym sporcie, oraz nowo powstałe (dopuszczone dopiero w roku 1989) kolarstwo górskie, BMX, czy też cyklotrial. Każda z nich charakteryzuje się wyjątkowością i odmiennością przepisów, i dla każdej organizowane są oddzielne zawody, które rozgrywają się na całym świecie. Wszystkie te dziedziny UCI stara się obecnie “obsługiwać” na równych zasadach, tj. organizować mistrzostwa świata, puchar świata, ustalać reguły sprzętowe oraz udzielać licencji zawodniczych i prowadzić ranking zawodników zawodowych.
Jednymi z najciekawszych dyscyplin dopuszczonych przez UCI i wchodzących w skład kolarstwa klasycznego jest kolarstwo artystyczne, które przypomina nieco balet na rowerze, oraz piłka rowerowa. Dyscypliny te są jednymi z najmłodszych wchodzących w skład dyscyplin kolarstwa klasycznego i na chwilę obecną najmniej popularnymi.
Od roku 1900 do dnia dzisiejszego sport rowerowy stał się bardo popularną dyscypliną i doczekał się wielu prestiżowych zawodów w których udział biorą najlepsi zawodnicy z całego świata. Od początku swojego powstania sport ten zdobywał coraz większe rzesze fanów i do chwili obecnej wielu z nich podjęło stałą współpracę z UTC pomagając w rozwijaniu tej dyscypliny.

Tandemy

admin — Wed, 28 Jul 2010 13:16:59 +0000

Już na początku istnienia rowerów zastanawiano się w jaki sposób można by było umożliwić na nim jazdę więcej niż jednej osobie. W tym momencie rozpoczyna się historia rowerów wieloosobowych znanych jako tandemy.
Założenie konstrukcji nie zmieniło się od samego początku. Tandem miał umożliwiać jazdę dwóm osobom, przy czym jedna miała by możliwość pedałowania i kierowania, a druga tylko pedałowania. Aż do dnia dzisiejszego taki model pozostaje najpopularniejszą konstrukcją pojazdu napędzanego przez ludzkie mięśnie który służy do przewozu dwóch osób.
Dzięki rozwojowi techniki pojawiły się również tandemy w których również osoba siedząca z tyłu m możliwość kierowania pojazdem. Przełączanie przeniesienia układu kierowniczego pomiędzy przodem i tyłem odbywa się przy pomocy zespołu specjalnych cięgieł, dzięki czemu kierownica osoby siedzącej z tyłu nie służy już, jak to było przez wiele dziesięcioleci, jako tylko i wyłącznie punkt podparcia dla rąk.
Spotykane są również specjalistyczne tandemy przystosowane do jazdy z osobą niepełnosprawną, lub też dzieckiem. Zastosowane w nich rozwiązania konstrukcyjne pozwalają na wygodną i bezpieczną jazdę z każdą z tych dwóch grup osób. Dzięki zastosowaniu specjalnego osprzętu możliwe jest rozłączenie układu przeniesienia napędu, jak też i układu kierowniczego, dzięki czemu druga osoba podróżuje z nami tylko i wyłącznie w charakterze pasażera, i nie ma żadnego wpływu na prędkość jazdy, czy też jej kierunek.
Spotykane są również tandemy, gdzie na tylnej osi są zamontowane dwa koła. Ich konstrukcja bardzo przypomina wózki rowerowe, jednak taki typ roweru nadal pozostaje tandemem, a to ze względu na wydłużoną konstrukcję, której nie wykazują obecnie produkowane wózki rowerowe.
Na obecną chwilę tandemy nie cieszą się zbyt wielką popularnością w naszym kraju, a to ze względu na nadal większą funkcjonalność rowerów w układzie klasycznym. Zazwyczaj są one kupowane i użytkowane przez ośrodki turystyczne, lub też wypożyczalnie rowerów. Zwykły użytkownik nadal woli jednak rower n którym można przede wszystkim poruszać się w pojedynkę. Przy układzie tandem może to sprawiać jednak pewne problemy. Jednak jako turystyczny środek transportu na małych trasach takie rowery sprawdzają się znakomicie.

Rowery szosowe

admin — Wed, 28 Jul 2010 13:16:16 +0000

Rodzina rowerów szosowych, jak sama nazwa wskazuje, jest przystosowana do jazdy po drogach utwardzonych. Ich konstrukcja pozwala na pokonywanie po takich trasach nawet większych odległości, które mogą sięgać niekiedy pięćdziesięciu kilometrów. Nawet dla mało wprawnego rowerzysty pokonanie takiego dystansu na dobrej jakości rowerze nie powinno stanowić większego problemu.
Typowy rower szosowy posiada zazwyczaj dwie zębatki przednie i pięć tylnych, co pozwala na bardzo elastyczne dopasowanie rodzaju jazdy do warunków na drodze. Można dzięki nim pokonywać zarówno strome wzniesienia, jak też rozwijać znaczne prędkości na płaskich odcinkach drogi. W tej roli takie rowery sprawdzają się oczywiście najlepiej. Od pewnego czasu stosuje się również dziewięć, dziesięć lub nawet jedenaście kół zębatych z tyłu, oraz standardowe dwa z przodu. Sprawia to, że można jeszcze lepiej dobrać odpowiadające nam przełożenie do napotkanych na drodze warunków. Nie jest to jednak jeszcze rozwiązanie zbyt popularne ze względu na nieco większe koszty produkcji takiego typu przełożenia i spotyka się je zazwyczaj w rowerach przystosowanych do pokonywania naprawdę długich tras.
Dzięki ciągłemu rozwojowi nowoczesnych technologii rowery szosowe są coraz bardziej lekkie. Doprowadziło to do stworzenia specjalnych przepisów określających minimalną wagę takiego pojazdu, i wynosi ona 6,8 kilograma. Jest to bardzo ważne ze względu na bezpieczeństwo jazdy. Lżejszy rower mógł by stracić właściwości jezdne przy większych prędkościach, lub też jego konstrukcja była by zbyt mało sztywna.
Przy produkcji tego typu rowerów stosuje się obecnie bardzo wytrzymałe i jednocześnie lekkie materiały. Nikogo nie dziwi już zastosowanie karbonu, duraluminium, aluminium, czy też włókien szklanych w konstrukcji roweru. Przyczyniły się one do znacznego spadku masy w porównaniu z stosowaną do tej pory stalą, przy jednoczesnym zwiększeniu wytrzymałości takiej konstrukcji.
Obecnie w naszym kraju rowery szosowe zdobywają coraz większą popularność i wypierają rowery górskie jako środek transportu. Dzieje się tak ze względu na wiele lepsze właściwości jezdne po utwardzonych drogach i ciągle spadającą cenę tego typu pojazdów.